هوا، هواي حسين ...

امام علیه السلام با گروهى از خاندان و فرزندان و شیعیان، با نهایت ‏خاكسارى و خشوع از خیمه بیرون آمدند و در جانب چپ كوه ایستادند . امام چهره مبارك خود را به سوى كعبه گردانید مانند مسكین نیازمندى كه غذا مى‏طلبد، دست‏ها را برابر صورت خود گرفت و دعایش را چنین آغاز كرد:

«الحمدلله الذى لیس لقضائه دافع ولا لعطائه مانع و لا كصنعه صانع و هو الجواد الواسع؛ سپاس خداوندى را سزاست كه چیزى قضایش را دور نمى‏سازد و از عطا و بخشش او جلوگیرى نمى‏كند و هیچ آفریننده‏اى آفرینش او را ندارد و او سخاوت‏مندى بى‏انتهاست.»

دعاى عرفه سیدالشهداء علیه السلام سراسر نور و عرفان پروردگار است و آمیزه‏اى از شور و عشق و محبت و معرفت ‏به ذات پاك خداوند است. در فرازهاى این دعا، امام حسین علیه السلام با خداوند چنین عاشقانه زمزمه مى‏كند:

خداوندا! اجازه فرما تا دمى چند در برابرت به زانو در افتم و قطراتى از اقیانوس جان، نثار بارگاهت نمایم.  خیال دورى راه تا درگاه جمالت ‏خسته و فرسوده‏ام كرده است:

خدایا! موجوداتى كه در هستى خود نیازمند تو هستند، چگونه مى‏توانند راهنماى من به سوى تو باشند؟

پروردگارا! آیا حقیقتى غیر از تو آن روشنایى را دارد كه بتواند تو را بر من آشكار سازد؟ كى از نظر غایب و پنهان بوده‏اى كه نیازمند راهنمایى به سوى خود باشى و چه وقت از من دور بوده‏اى تا نمودهاى جهان مرا به تو برساند؟

خدایا! روشنایى جمال و جلالت در جهان هستى آشكارتر از هر چیز است و وجود تو خفا و پوشیدگى ندارد تا چراغى سر راه بگیرم و بارگاه ربوبى تو را جست و جو نمایم و یا دلیلى را راهنماى خود به سوى تو قرار دهم؛ چون فروزنده چراغ تو و سازنده دلیل و راهنما، تویى .

خداى من! چشمى كه تو را بر خود نگهبان و مراقب نبیند، كور و فرو بسته باد و بنده‏اى كه از متاع محبت تو بى‎بهره باشد، سرمایه باخته و ورشكسته باد .

امام حسین علیه السلام با این دعا روحى تازه به كالبد عرفات دمید و این نغمه خوش آسمانى و آواى دل‏انگیز ملكوتى را تا ابد در سینه سیناى عرفات به یادگار گذاشت .

صحراى عرفات كالبد و جسم امام حسین علیه السلام روح آن است و به همین دلیل حق تعالى، در روز عرفه پیش از آن كه به اهل موقف عرفات نظر لطف كند، به زائران قبر پاك حسین علیه السلام (4) نظر رحمت مى‏افكند.

السلام عليك يا عبد الصالح مسلم بن عقيل

امام، تصمیم گرفت در مقابل اصرار و دعوتهای مكرر مردم كوفه، عكس ‏العمل نشان داده و اقدامی كند. برای ارزیابی دقیق اوضاع كوفه و میزان علاقه و استقبال مردم و تهیه مقدمات لازم و شناسایی و سازماندهی و تشكل نیروهای انقلابی، ضروری بود كه كسی قبلا به كوفه رفته و این ماموریت را انجام دهد و گزارشی دقیق از وضعیت‏ شهر و مردم، به او بدهد.

حضرت حسین‏ بن علی(ع) مناسبترین فرد برای این ماموریت محرمانه را «مسلم ‏بن عقیل‏» دید، كه هم آگاهی سیاسی و درایت كافی داشت، و هم تقوا و دیانت، و هم خویشاوند نزدیك امام بود. به نمایندگانی كه از كوفه آمده بودند، فرمود: من، برادر و پسر عمویم (مسلم) را با شما به كوفه می‏فرستم، اگر مردم با او بیعت كردند; من نیز خواهم آمد.

شنبه شب 2/8/88 منزل سید حسین مومن مراسم میلاد حضرت معصومه و گرامیداشت دهه کرامت، با سخنرانی حجت الاسلام جواد زمانی و با مداحی حاج رحیم ابراهیمی و با حضور حاج منصور ارضی برگزار گردید.

 جلسه بسیار خوب و پر شور و حالی بود،علی الخصوص پس از ورود سیدنا الاستاد میرباقری و گپ و گفت صمیمی حاج منصور با وی.

در این گفتگوی صمیمی که با حضور تعدادی از چهره های برجسته هیئات مذهبی قم همراه بود حاج منصور ارضی به تبیین سیره بندگی و رابطه آن با توسل به اهل بیت عصمت و طهارت پرداخت.

بعد از صحبتهای حاج منصور ارضی، استاد میرباقری سررشته کلام را بدست گرفتند و صحبتهای خود را با یاد و خاطره ای از مرحوم علامه سید منیرالدین حسینی الهاشمی(موسس فرهنگستان علوم اسلامی) آغاز نمودند. ایشان در صحبتی کوتاه با اشاره به زیارت جامعه کبیره به تببین مسیر بندگی و سلوک با بلا و مصیبت اهل بیت عصمت و طهارت پرداختند. و در پایان در پاسخ به سوالی در باب "اصلاح الگوی مصرف" فرمودند: "هر چیزی که در مسیر ولایت هزینه و مصرف نگردد اسراف شده است"

این گفتگوی صمیمی تا پاسی از شب ادامه داشت.

زحمت عکاسی با وجود تمام مخالفت های حاج منصور نسبت به عکاسی با عزیزم حاج رحیم ابراهیمی بود که به صورت حرفه ای و نامحسوس انجام گرفت، کمال تشکر را  از ایشان دارم.

یا علی مدد

	يا فاطِمَةُ ا ِشْفَعى لى فِى الْجَنَّة ِ اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ رَسوُل ِ اللّه ِ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ فاطِمَةَ وَ خَديجَةَ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ اَمير ِ الْمُؤْمِنينَ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ الْحَسَن ِ وَ الْحُسَيْن ِ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ وَلِىِّ اللّه ِ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يا اُخْتَ وَلِىِّ اللّه ِ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يا عَمَّةَ وَلِىِّ اللّه ِ
	اَلسَّلامُ عَلَيْك ِ يابِنْتَ موُسَى بْن ِ جَعْفَر
	وَ رَحْمَةُ اللّه ِ وَ بَرَكاتُهُ.

ذرات دلم محو سلامی است که هر شب

بی واسطه تا "فاطمه ی قم" برساند

تا خواهش چشمان مرا مثل همیشه

از گریه بگیرد به تبسم برساند

حضرت فاطمه معصومه (س) بانويي بهشتي، غرق در عبادت و نيايش، پيراسته از زشتي ها و شبنم معطر آفرينش است. شايد يکي از دلايل «معصومه» ناميدن اين بانو، آن باشد که عصمت مادرش حضرت زهرا (س) در او تجلي يافته است. بر اساس پاره اي از روايات، اين لقب از سوي امام رضا (ع) به اين بانوي والامقام اسلام وارد شده است؛ چنان که فقيه بلند انديش و سپيد سيرت شيعه، علامه مجلسي (ع) در اينباره ميگويد: امام رضا (ع) در جايي فرمود: «هرکس معصومه را در قم زيارت کند، مانند کسي است که مرا زيارت کرده است».

 بالاترين جايگاه شفاعت، از آن رسول گرامي اسلام است که در قرآن کريم، از آن به «مقام محمود» تعبير شده است. همين طور دو تن از بانوان خاندان رسول مکرم اسلام، شفاعت گسترده اي دارند که بسيار وسيع و جهان شمول است و مي تواند همه اهالي محشر را فرا گيرد. اين دو بانوي عالي قدر، صديقه اطهر، حضرت فاطمه زهرا (س) و شفيعه روز جزا، حضرت فاطمه معصومه (س) هستند. در مورد شفاعت گسترده حضرت زهرا (س) همين بس که شفاعت، مهريه آن حضرت است و به هنگام ازدواج، پيک وحي طاقه ابريشمي از سوي پروردگار آورد که در آن، جمله «خداوند مهريه فاطمه زهرا را، شفاعت گنهکاران از امت محمد (ص) قرار داد»، اين حديث از طريق اهل سنت نيز نقل شده  است. پس از فاطمه زهرا (س) از جهت گستردگي شفاعت، هيج بانويي به شفيعه محشر، حضرت معصومه (س) نمي رسد. بر همين اساس است که حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمودند: «با شفاعت او، همه شيعيان ما وارد بهشت مي شوند».

نائب الزیاره همه ارادتمندان خاندان آل الله در قم هستم. 

صل الله علیک یا مولای یا ابا عبدالله، یا جعفر بن محمد الصادق المصدق

صد صفحه از غروب نوشتند و باز هم

یک ذره از ضرورت خورشید، کم نشد

شد صبح "صادق" از برکات طلوعتان

                                             خوابید شب به غفلت و بیدار هم نشد         

او امامي مظلوم بود. مظلومي که هم ازسوي دوستان ستم ديد وهم ازسوي دشمنان، دوستان حق او رانشناختند وبه آزارش پرداخته تاحدي که آن خويشاوند نزديک باخنجر به امام حمله کرد ویا آن ديگري ازاو روي برتافت که چرا درخدمت نهضت وقيام مسلحانه ا ش قرار نمي گيرد و...
اما دشمنان که جاي خود داشتند. پيري لاغر وضعيف رانيمه شب ، بدون لباس وعمامه باپای پياده به دنبال خود مي کشاندند. اموالش را مصادره مي کردند ،خانه اش را آتش مي زدند ، به اواهانت مي کردند...
پاره اي ازاسناد او رامظلوم تراز امام حسين (عليه السلام) سيد الشهداء معرفي مي کنند و حتي اورا سيد المظلومين مي خوانند  بياد آوريم که هشام او وپدرش رابه شام احضار کرد وتاسه روز به آنها اجازه ورود نداد وبه آنها غذا نفروختند وآنها را سنگ زدند!!
دردوران امامت هم بگفته سيد بن طاووس منصور 7بار امام را احضار واو را به قتل تهديد کرد. والي مدينه همواره مزاحم او بود، جلسه درس او راتعطيل مي کردند، ملاقات بااو را ممنوع اعلام مي کردند ، شاگردان او چون مالک و ابو حنيفه راعليه او علم کردند ، درپشت سراوبدگوئي ها مي کردند و...
اوسفارش کرده بود که درمني ازاو ومظلوميت او ياد کنند.امام کاظم(عليه السلام) پس از وفات هرشب حجره او را روشن مي داشت تاعابران ياد وخاطره اورا زنده دارند

هرگز نترسیدیم

از آن مگسکی که زیر خال سیاه گونه ات نشست

از این مگس ها می ترسیم

که دور نام شیرینت پرسه می زنند!

گرامی باد  سالگشت آغاز حماسه دفاع مقدس

 بلند باد یاد خمینی کبیر"ره" و شهیدان شاهد

حقيقت شهادت

حقيقت شهادت، آن عهدی است كه انسان سالك باخداي متعال بسته است عهدی که:  

و من او في بعهده من الله فاستبشروا ببيعكم الذي بايتهم به

عهدي که بسته است تا از خود عبور كند تا بتواند وارد اين ميدان - و به تعبير بزرگان- وارد نار عبوديت شود و در اين نار بسوزد و از او هيچ چيز نمايند جز محبوب!

شهادت عهد بلايي است كه يك انسان سالك با خداي متعال مي‌بندد براي عبور از خود، رسيدن به حقيقت و ظهور حقيقت در عالم. يعني انسان شهيد انساني است كه مي‌خواهد وارد اين «نار عبوديتي» شود كه –به تعبیر من- در وادی طورِ ولايت تجلي كرده است و بعد هم بسوزد و يك قبسي و مشعلي شود تا ظلمت‌ها را از راه ديگران بردارد.

او می‌خواد حجاب‌هاي ظلماني را رفع كند، حجاب‌هاي ظلماني که در حقیقت همان اراده‌هاي باطل هستند. لذا شهید در اين مسير به شدت با دستگاه باطل درگير مي‌شود. شهادت ميدان درگيري با دستگاه باطل و ولي باطل و اولياي باطل است. پس اين عهد تقريباً يك عهد جمعي است. يعني عهدی است که یک جمع آن را مي‌بندند كه در يك مسير هماهنگ و در يك جبهه براي ظهور كلمۀ حق از خود عبور كنند، تا ظلمات و ولایت باطل محو شود.

 رابطه عهد شهادت و عهد ولایت

 عهد شهادت، عهدی در مسیر تحقق عهد ولایت

لازم است که در اینجا اشاره‌ای به عهد ولايت داشته باشیم. عهدي كه بر محور ولايت كلّيه معصومین بسته مي‌شود. يعني عهد شهادت اصلی را او مي‌بندد و مابقي در دامنۀ او هستند. «و علي الارواح التي حلت بفنائك» يعني رسيدن اصحاب سیدالشهداء به ساحت توحيد از طريق آستان قرب معصوم(ع) بوده است.

بنابراين شهداي تاريخ همه كساني هستند كه هم عهد با سيدالشهداء(ع) هستند. يعني حقيقت عهد شهادت از آن سيدالشهداء(ع) است و اين باب ضيافت به وسيله ايشان به سوي همه اولياء گشوده شده است. اگر باب سيدالشهداء(ع) بسته باشد باب شهادت نیز بسته خواهد شد. لذا حقيقت [اين جذبه‌ها] به سوي اهل شهادت گشوده مي‌شود. این جذبه‌ها ابتدا متوجه سيدالشهداء(ع) است و از دامنه آن همه شهداء سیراب می‌شوند. با جذبه‌هايي كه در سيدالشهداء است سالك مي‌شوند و به ميزان قربشان به سیدالشهداء(ع) برخوردار مي‌شوند. بنابراين:

عهد ولايت داراي «نظامی» است بر «محور» عهد شهادت و بلاكشيِ آن كساني است كه صاحبان آن بلا هستند و بلاي حقيقي به آنها رسيده است و جذبه‌هاي محبت خداوند متعال درمتن بلا آنها را سالك كرده است.

آن هم كساني که جزء حلقۀ اصلي محبوبان خدا هستند و مخاطب لا حبيب الا هو و اهله هستند. حقيقت سلوك با جذبه‌هاي محبت، به خصوص در متن بلا، آن هم در بلايي مثل شهادت ظاهر می‌گردد.

حال اين بلا برای آن سالکان حامل «دعوتي» است:

يا ايتها النفس المطمئنه «ارجعي» الي ربك راضيه مرضيه. فادخلي في عبادي وادخلي جنتي.

و هم باب «شفاعتي» است براي ديگران كه:

إن الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه

سیدالشهداء چراغي است كه همۀ عالم را روشن كرده است و ظهور حقيقت در مكتب عاشورا واقع شده است.

بنابراين اگر خوب دقت شود عهد شهادت، «عهد بسط توحيد» و ظهور حقيقت توحيد در همۀ عوالم است. اما این عهد، عهد خود سيدالشهداء(ع) و امام الشهداء است. وقتی قرار است حقيقت ولايت و توحيد در جهان ظهور پيدا كند و انسان‌ها به شهود اين حقيقت دست پيدا كنند و اين حقيقت را درك كنند از طريق وجه اتم الهي و اسماء الحسني الهي و خلفاء الهي واقع مي‌شود. توحيد به وسيله آنها که نقطه مشيت و محال مشيت الله هستند جاری می‌گردد.

حجت الاسلام والمسلمین سید محمد مهدی میرباقری

در اينجا ياد مي كنم از شهيدان محسن و مسعود رضايي و محمد كريم غفاري